Als God spreekt

Al een paar weken voelde ik me niet lekker in mijn vel. Het was zo'n sluimerend gevoel van onbehagen. Ik kon er niet echt de vinger op leggen wat het nou was. Wilde er ook niet echt bij stil staan en het geen ruimte geven, dus rende ik gewoon maar door.

23 oktober was het Risefree avond. Ik had hier al wel het één en ander over gehoord, maar was nog nooit geweest. Het thema was: "Als God spreekt". Ik had een enorm verlangen om te gaan en was ervan overtuigd dat God tot mij zou spreken. Dus die bewuste avond dacht ik elke keer als iemand het woord nam: 'Nu gaat God iets tegen mij zeggen'. Maar het gebeurde niet. Ik raakte teleurgesteld en ging daarmee naar God terwijl Marleen een lied zong. Terwijl ik mijn gevoel bij God uitte en me liet meevoeren door het lied sprak God tot mij. Heel zacht, vol liefde, maar o zo duidelijk. Hij liet me zien waarom ik niet lekker in mijn vel zat. Hij raakte de zere plek aan.
O, wat deed dit pijn.

Eindelijk werd mij duidelijk dat ik mijn man, die zeevarend en met regelmaat dus op zee is, enorm miste. Al jaren riep ik: O, we zijn niet anders gewend hoor.. en hij is steeds twee hele weken thuis, zonder vergaderingen of wat dan ook, dat is ook luxe!! Daarmee drukte ik alle gevoelens weg. Nu was het tijd om die gevoelens de ruimte te geven en een plek te geven. Te erkennen dat ik het moeilijk vind om steeds alleen te zijn.

De situatie kan ik niet veranderen. Ik heb nu eenmaal een zeeman getrouwd... maar God kan mij wel veranderen, zodat ik de situatie aan zal kunnen. Dit was dan ook mijn gebed: 'Heer help mij om te veranderen'. Ik vroeg Hem om in die pijn te komen en me te herstellen. En dat deed God, Hij geeft mij de kracht om het aan te kunnen. Ik ervoer dat zo duidelijk de eerstvolgende keer dat mijn man weg was. Ik voelde me echt gedragen. Maar daar liet God het niet bij....

Ik heb de dingen die ik ervoer en meemaakte met mijn man gedeeld. Ik wilde absoluut niet dat hij zijn baan zou opgeven, maar vroeg wel of hij er over na wilde denken om in de toekomst iets anders te gaan doen. Mijn man gaf aan dat hij zich doelen had gesteld ten aanzien van zijn werk en dat hij zichzelf in ieder geval de kans wilde geven om die doelen te bereiken. Dus een jaar of vijf tot tien varen zat er nog wel aan te komen. Maar dat was goed, ik had er vrede mee.

Inmiddels zijn we nog geen twee maanden verder en heeft mijn man de keuze gemaakt om zo snel mogelijk een walbaan te zoeken. Hij belde me op en vertelde dat hij tijdens zijn wacht, om 02.00 uur, al knikkebollend zat te denken....wat doe ik hier eigenlijk.....
Er zijn ontwikkelingen op het werk die het plezier uit de baan halen waardoor hij graag iets anders wil... Hij wil graag meer thuis zijn omdat hij toch wel veel mist.... Hij wil graag meer betrokken zijn bij de kerk.... Hij heeft een nieuwe hobby waar hij graag meer tijd aan wil besteden. En dat was de druppel.... Nu kiest hij dus voor een baan aan de wal....